Mening
Minks wekelijkse column: Sprookje
,,Dat was um, die eerste nacht met haar, eindelijk zijn fee ‘met toverstafje en sprankelende pling-plong jurk, die door had dat hij de prins, van volg mij en val aan, op het witte paard was.  Het klikte meteen, geen nagemaakt gelul of openingszinnen, neen gewoon ineens bam, ik wil met jou!
Bij het karig schijnsel van de wekkerradio turen ze een paar uur later tevreden en voldaan in elkaars ogen op zoek naar nog meer. Gulzig laven ze zich aan dit gelukzalig gevoel, een gevoel teer en ongrijpbaar als een zeepbel, die eeuwig zou moeten zweven.
En dan, gassen hopen zich op, hij houdt het nog tegen, maar niet voor lang of zou hij gewoon, neen hij wil dit sprookje niet opblazen. Een muziekje op en naar het toilet, hij sluit de deur en probeert zo ingetogen mogelijk de overdruk weg te ventileren, shit;-), te hard. WC-doortrek-geruis en fors kuchen camoufleert de laatste knal. Opgelucht en stijlvol schuift Don Juan weer naast haar.
Dan gaat de fee voor een toiletbezoek, de luchtverfrisser heeft zijn dennengeur hopelijk snel verspreid of zal zij nu ook, neeee ????
Maanden erna laten ze samen lustig de dekens wapperen: ,,Zoooooo, deze is echt van exquise makelij.” ,,Nou, die van jou gister kwam ook niet echt uit een parfumerie!” Als kleine kinderen schateren ze het uit, tolerantie ten top, ze worden samen honderd, wat een geluk, hoe konden ze elkaar vinden.Toen, plots, kwam er een olifant met een lange snuit en die blies het sprookje uit. ,,Gatverdamme, moet dat nou, die lucht……. Ik word er kotsmisselijk van, anders ga jij maar op de bank hoor.” De prins, van voorwaarts en val aan, was verworden tot slapjanus van ja en amen, zocht van armoe zijn heil in een project met Hornbach. De fee had haar pling-plong jurk verruild voor een zwarte rafelrok en roetsjte dagelijks per bezem tussen de Action en de Zara.

Wellicht was het weer hoog tijd voor een nieuw sprookje!!

(Tekst:  Out. Meer: www.conck.nl)