Mening
Minks wekelijkse column: Rechterhand

Als voorbeeldig burger breng ik het karton naar de milieustraat. Het laatste klusje en dan begint een weekendje vrij sinds tijden. t’ Was al na middernacht maar karton maakt geen lawaai en de koets van hare majesteit Den Ouden Neel moest schoon opgeleverd. Nog ff mijn spullen in het café pakken en dan naar huis waar crackers, thee en mijn nieuwe luxe dekbedovertrek lokkend wachten.

Op alle 100 plekken waar mijn mobiel doorgaans ligt ving ik bot. Niet op het afgesloten dakterras boven het water, niet in de auto. Koortsachtig liep ik nog eens om en door het pand, de paniek sloeg toe.

Daar ging mijn vrije weekend, shitzooi, had er zo naar verlangd. Waar kon dat ding zijn, ik piekerde me suf, zelfs niet in de koelkast. En toen: hét idee, op de laptop een programmaatje om hem te vinden.

Na een hoop geëtter van ondergetekende digikneus werd netjes op een kaartje aangegeven dat hij zich bij de kartoncontainer bevond. Snel per auto erheen met de laptop als gidsende medepassagier. Dolend rond de metalen zerken van de milieustraat moet mijn, door het scherm verlichte, tronie, voor de ‘en passant’ passerende nachtbraker op een geestverschijning hebben geleken.

De mobiel lag niet op de grond of op de container, wellicht erin? Met mijn oor bij de open klep drukte ik op de toets voor het signaal en ja hoor, vanuit de krochten dezer kartonsilo klonk een benepen pulsje.

Mijn kind, ik had haar gevonden. Op weg naar huis maakte mijn onrust plaats voor een soort van kalmte, eindelijk echte rust, geen mens of alarmpje kon me nog storen, maar hoe nu verder, snel dingen regelen.

Wat sms’jes voor een nieuwe mobiel en wellicht een reddingsplan als mijn rechterhand Kelly-Ann er bij het ochtendgloren zin in had.

De verwachte zoete rust onder mijn nieuwe dekbed bleef uit, prakkedraaiend wedijverden slaap- en denkflarden naar mijn gunst.

Voor wat klokkende slokken of het lozen ervan slaapdronken een aantal malen uit bed, bij de zoveelste keer, in een ooghoek plots mijn mobiel op het tafeltje in de hal, zeker weer een slaap/denkflard.

Ik greep, het voelde echt, ze had hem gewoon uit de container gekregen die Kell, noem haar niet voor niets mijn rechterhand, dank fantastisch mens. Mede dank aan Steef, Xander, Apple en Avalex:-)

(Tekst: Mink Out. Binnenkort de bundel. Meer: http://www.conck.nl Het schilderij: 1911 The Breakfast. William McGregor Paxton, 1869-1941)