Mening
Minks wekelijkse column: Een ezel in het algemeen

De vrachtwagen van A & A in – en verkoop stopte voor het prachtig herenhuis aan de statige laan. Het type middenstandsvrouw (Saskia) ging me voor naar de riante huiskamer waar ik werd voorgesteld aan haar vriend Serge. In het gebruikelijke aftastpraatje bleek dat haar inmiddels ex-man een gokverslaafde was die drie meubelzaken en dit pand had vergokt.

Ze ging nu bij Serge wonen, een zakenkennis van haar ex. Deze spullen, behalve de wasmachine, waren dus overbodig, wat ik ervoor over had. Het werd fors handjeklappen. Ik bood 9.000, zij wilde 10.000.

Het overleg zat muurvast totdat Serge zei: ,,Dan doen we toch kop of munt voor het verschil.” Gezien de winst stemde ik, mijn verbazing verbergend, toe. De munt landde in mijn voordeel. Ik wilde betalen maar Serge legde zijn hand op de mijne en bood aan nog eens te gooien voor het hele bedrag, kiet of dubbel.

Sandra keek wezenloos voor zich uit maar sputterde, opmerkelijk genoeg, niet tegen. Subiet sloeg ík het aanbod af. Ik was hier om te handelen niet om te gokken. De dag erna zaten Serge en ik in de wagen om de wasmachine naar zijn huis te brengen waar Saskia volgens afspraak ingetrokken was.

Hij werd loslippig, alsof hij zijn hart wilde luchten: ,,Ja joh Mink, dat wijf is lekker maar oerdom. Ik ga een paar weken dingen met haar doen en het geld er doorheen jagen. Daarna gooi ik haar het huis uit.“ ,,Dat meen je niet.” ,,Zeker weten”, lachte hij en gaf me een amicale klap op mijn schouder alsof we partners in crime waren.

Jaren later weer eens op een inboedel af, ergens in een modale wijk. ‘Tring’ ook hier deed Saskia open, in de kamer zat Serge op de bank. ,,Nou das toch toevallig, doen we het nog maar een keer: wat biedt u?”

In dít aftastpraatje kwam naar voren dat het de eerste keer al snel gedaan was met de liefde tussen Saskia en Serge. ,,We zijn elkaar na jaren weer tegen het lijf gelopen. Het vuur blijkt geenszins gedoofd”, sprak ze naar hem omkijkend met ogen vol ‘blinde’ verliefdheid. Serge lachte smalend. Ik haalde mijn schouders op, draaide me om en ging heen. Niets voor mij: twee keer dezelfde steen.

(Tekst: Mink Out. Binnenkort de bundel. Het schilderij: 1892 At the roulette table in Monte Carlo. Edvard Munch. Meer: www.conck.nl)