‘Verbinden, vertrouwen, vooruitgang’ heette het coalitieakkoord van VVD, GBLV en D66. Na vier jaar kan geconcludeerd worden dat er van het verbinden niet veel terecht is gekomen. Zie de burgerparticipatie en alle kritiek die daarop bestaat.
Vertrouwen dan. Dat zal bij de stembusgang op 18 maart moeten blijken. Maar als er aan de voortekenen geloof gehecht kan worden, is ook hier het antwoord negatief. B&W hebben de inwoners eerder van zich afgestoten dan naar zich toe getrokken. Zie de commotie rond diverse bouwplannen, Vlietland, de Mall, de nieuwe tramlijn door Voorburg-West, parkeerbeleid.
En de vooruitgang, wat die er eigenlijk wel? Is er in uw directe omgeving iets ten positieve veranderd door gemeentelijk toedoen? Of voor u persoonlijk in uw contacten met de gemeente? Vermoedelijk niet, ook al is ‘vooruitgang’ moeilijk te definiëren.
Wie het Sprookjesboek nog eens doorleest komt tot de conclusie dat er van alle ambities en concrete plannen maar weinig terecht is gekomen. Voor een deel komt dat omdat de gemeente daar helemaal niet over gaat. Neem veiligheid (zaak van politie), woningbouw (zaak van ontwikkelaars), de N14-kruisingen (Rijkswaterstaat).
Daarnaast worden veel zaken opgeschreven voordat is nagegaan of dat eigenlijk wel kan c.q. nuttig is. Leegstand aanpakken; apart fonds voor investeringen in sportaccommodaties; P&R Station Mariahoeve behouden.
Het coalitieakkoord staat (stond) bol van het wensdenken met weinig realiteitszin. Of het is kretologie waarbij de vlag de lading niet dekt. Lokaal Klimaatakkoord, Groen Actieplan, dat soort dingen.
Maar ook daar waar het wel concreet werd ging het mis. Geen parkeerbelasting stond er. Vergunningparkeren is precies dat, alleen mag het zo niet heten. De inwonerslasten gaan niet omhoog. Dus wel. Alleen de woonlasten stegen voor een éénpersoonshuishouden al met 170 euro, voor een meerpersoons huishouden met 183 euro. Netto of niet; een stijging is een stijging.
In de aanbiedingsbrief van het coalitieakkoord stond ‘want uitdagingen zijn er genoeg’. Even verderop: ‘Het zal niet makkelijk worden’.
Beiden zijn bewaarheid. Duidelijk geworden is dat de coalitie de uitdagingen niet aan kon. En dat men daar ondanks de erkenning dat het moeilijk zou worden, niets aan gedaan heeft.
Ook in de gemeenteraad is er nooit een inhoudelijk debat gevoerd over het coalitiebeleid in relatie tot het Sprookjesboek. Nooit een evaluatie. Nooit een bijsturing.
Geen wonder voor wie naar de stemgedrag van de partijen kijkt. Instemming was er bij de VVD in 77 procent van de gevallen, GBLV 80, D66 83, GroenLinks 82, CDA 83, PvdA 86, SP 86, ChristenUnie 87, Aandacht-LV 90.
Let wel: de oppositie dient veel wijzigingsvoorstellen in waar men dan zelf ook voor stemt. Dat vertekent het beeld dus. De conclusie blijft echter staan: vanuit de gemeenteraad komt er nauwelijks weerwerk op hetgeen B&W voorstellen en willen doorvoeren. Tsja, dan heb je ook geen evaluatie nodig. Je doet het toch zo goed.
Schone schijn in een politiek theater onder een stolp, afgesloten van de buitenwereld; de normale mensenwereld.
Voor 18 maart formuleren de partijen die deelnemen aan de stembusgang weer programma’s met talloze plannen en voornemens, rot en rijp. Veelal een voortzetting van hetgeen er al is; her en der een ander accent.
Het is aan u, als u wilt, daar op 18 maart door uw stem een goedkeurend stempel op te zetten. En daarna mag u weer vier jaar afwachten wat er van terecht komt. Als de partij van uw voorkeur tenminste in een coalitie terecht komt die haar intrek in het Raadhuis neemt. Zo niet dan rest frustratie. Heel veel frustratie.
(De serie verscheen op 29 en 30 januari, 2, 3, 5, 6, 9, 10, 11, 12 en 13 februari)
