Verkiezingen deel 3

En wat blijft er dan over?

Een krachteloos CDA dat niet echt kleur bekent? Het zwijgen rond Vlietland spreekt boekdelen.

GBLV dat zegt voor de inwoners te staan, maar ondertussen een groeiende kloof met diezelfde inwoners heeft? Vraag het maar eens aan de vele tegenstanders van de plannen rond Vlietland of de woningbouwprojecten die erdoorheen zijn gedrukt, of worden gedrukt.

D66 met de slogan ‘Het kan wél’ – enigszins goedkoop geleend van de landelijke campagne – maar waarbij lokaal nogal wat plannen op bezwaren stuiten. Cultuur bleef in het verdomhoekje. VVD en GBLV zijn niet zo cultuurminded. Burgerparticipatie bleek vooral een lege huls, en parkeerplaatsen vervangen door plantenbakken klinkt groener dan het in de praktijk werkt. Democratisch besluiten komt blijkbaar pas na partijideologie en tegenwerking door coalitiegenoten.

GroenLinks/PvdA is sympathiek, maar komt bestuurlijk nog niet echt uit de verf. De idealen zijn duidelijk, maar de praktische vertaalslag blijft soms wat zweven. De heilstaat is nog ver weg.

De ChristenUnie straalt oprechtheid uit en komt af en toe met goede ideeën. Alleen: met één zetel is het lastig om echt verschil te maken.

De SP doet dat met dezelfde beperking toch opvallend luid. De fractievoorzitter spreekt zich stevig uit en profileert zich duidelijk als volksvertegenwoordiger. Sociale rechtvaardigheid staat voorop en inwoners worden gezien als mede-eigenaar van hun gemeenschap. Maar ook hier geldt: één zetel blijft één zetel.

Dan is er nog Aandacht LV, een nieuwe lokale partij die zegt op te komen voor de inwoners. Dat klinkt goed, al moet nog blijken of de ambities niet groter zijn dan de polsstok lang is. En eerlijk gezegd: een naam als ‘Hart voor LV’ was misschien iets steviger geweest dan ‘Aandacht’. Deze kan soms eenvoudig worden afgeleid. En dat ligt in het geval van een hart wat lastiger.

Tenslotte zijn er nog twee nieuwkomers.

Bij Volt vraag ik me af wat een partij met een Europese missie precies komt doen in de lokale politiek. Europese eenwording is een heel ander speelveld dan een wijk in Leidschendam-Voorburg.

En de Partij voor de Dieren… tja. Hun intenties zijn zonder twijfel goed. Maar onze gemeente omtoveren tot een autoluwe dierentuin lijkt me, gezien onze ligging, niet helemaal realistisch.

Wat in vrijwel alle programma’s ontbreekt, is serieuze aandacht voor burgerparticipatie. Niet als slogan, maar als daadwerkelijk onderdeel van beleid. Als de kloof tussen bestuur en inwoners kleiner moet worden, zal het huidige systeem van representatieve democratie echt beter moeten functioneren.

De grote vraag blijft daarom: zijn deze programma’s eigenlijk samen met inwoners geschreven? Of zijn ze bedacht in de veilige achterkamers van partijbijeenkomsten of partijideologen?

Het verschil tussen beleid en belevingswereld van inwoners is soms zo groot dat je je afvraagt of er niet een politieke subcultuur is ontstaan die het contact met de basis is kwijtgeraakt.

Mijn advies aan de politiek zou simpel zijn: begin met zelfonderzoek. Zoek de inwoners op, luister naar hen en wees dienstbaar. Minder ideologie, meer realisme. Kennis, ervaring, empathie en betrokkenheid zouden de basis moeten vormen. Maak hierbij vooral gebruik van de onschatbare waarde van de aanwezige ervaringsdeskundigheid bij de inwoners.

En misschien helpt het om vooral uit de eigen gekoesterde bubbel te stappen.

Het idee van een raadsbreed akkoord juich ik toe. Dat kan een stap vooruit zijn.

Maar terwijl ik de programma’s las, bekroop me toch het gevoel dat we weer naar dezelfde oude wijn kijken… alleen in nieuwe zakken.

Ik houd mijn hart vast.

En voel de warmte alweer naar mijn hoofd stijgen.

(Burgermans, inwoner)