Het Platform gehandicapten Leidschendam-Voorburg (PGLV) is zeer kritisch op de gemeente daar waar het gaat om het nakomen van beloften en het tegemoet komen van de noden van gehandicapten.

‘Tijdens gezamenlijke inspecties van de buitenruimte zijn de gemeentelijke deelnemers altijd vol van begrip. Ze zijn het dan met onze vrijwilligers eens, dat de stoep te veel vaste en losse obstakels bevat. Men belooft deze snel te verwijderen, maar vaak duurt het maanden, zo niet jaren, voor het eenmaal zo ver is’, zo staat in een brief van het platform aan de gemeenteraad. ‘Als we eenmaal advies hebben uitgebracht over verbouwings- of herinrichtingsplannen, horen we daarna lang niet altijd of er iets mee is gedaan en zo ja, wat’.

‘Ondanks de goede intenties van zowel gemeentebestuurders als -medewerkers gaat er toch nog veel mis. Een belangrijk punt van kritiek is dat er te weinig boter bij de vis komt’, zo stelt het platform. ‘Wegens achterstallig onderhoud is op veel plekken in onze gemeente de stoep nauwelijks tot niet toegankelijk (meestal als gevolg van worteldruk)’.

‘Talloze keren hebben we laten weten, dat deelmobiliteit wellicht een goed idee is, maar dat deelscooters vaak vreselijk in de weg staan: midden op de stoep en zelfs regelmatig dwars op blindengeleidelijnen. Daarom hebben we er meerdere malen vurig voor gepleit dat deelscooters en -fietsen alleen op vaste plekken mogen worden gestald. Het gemeentebestuur heeft hierop nooit een inhoudelijke reactie gegeven. Ondertussen neemt het aantal hinderlijk geparkeerde scooters hand over hand toe’.

‘PGLV doet dan ook regelmatig melding van gevaarlijke geparkeerde deelscooters, auto’s of busjes. We krijgen dan weliswaar te horen dat handhaving meer op die situaties zal letten, maar niet zelden staat even laten een auto of deelscooter op precies dezelfde plek’.

‘De gemeente is medeverantwoordelijk voor het openbaar vervoer. Maar dat is voor gehandicapten niet overal toegankelijk. Tramstation Leidschendam- Voorburg is voor rolstoelgebruikers onbereikbaar. Tramchauffeurs vergeten nogal eens om te roepen welke lijn op het station arriveert, waardoor visueel gehandicapten maar moeten raden welke tram voor hun neus staat. Buschauffeurs rijden nogal eens door als een gehandicapte wil opstappen en het gebeurt regelmatig, dat bussen überhaupt niet rijden wegens personeelsgebrek’.

‘Kortom, we kunnen ‘praten of schrijven als Brugman’, maar dat lijkt onvoldoende effect te hebben. Kennelijk houden de meeste mensen niet als vanzelf rekening met de belangen van mensen met een handicap. Het zit als het ware niet in hun genen’.

PGLV pleit voor de invoering van een Inclusieagenda. ‘De gemeente moet niet alleen meer doen, de gemeente moet vooral structureel en stelselmatig aandacht besteden aan de toegankelijkheid van de samenleving voor gehandicapten. De wet biedt daarvoor de basis. Sterker nog, de wet bepaalt dat de gemeente ervoor zorgt dat gehandicapten ongehinderd deel kunnen nemen aan alle facetten van de samenleving. De toegankelijkheid van onderwijs, werk, wonen, omgeving, informatie, gebouwen, mobiliteit, passende zorg en ondersteuning, participatie en dienstverlening moet goed geregeld zijn’.

‘Hiervoor moet onze gemeente een zogenoemde Lokale Inclusieagenda (Lia) voeren. En dat doet onze gemeente niet. Wij betreuren dat, omdat werken met een Inclusieagenda veelbelovend is. Het biedt namelijk een structurele basis waarop gemeenteprofessionals en ervaringsexperts (mensen met een handicap) intensief met elkaar samenwerken. Dat garandeert volgens ons een voortdurende constructieve samenspraak, waarin knelpunten worden vastgesteld, waarvoor praktische oplossingen worden bedacht, die de gemeente vervolgens uitvoert’.

‘Door deze vorm van co-creatie wordt de toegankelijkheid van onze samenleving steeds een beetje beter. Samen met gehandicapten werken aan het aanpakken van hindernissen, vergroot het bewustzijn van professionals, dat ze bij alles wat ze doen, rekening houden met mensen met een beperking. Dat zorgt er op zijn beurt voor, dat er ook in de werkprocessen van de gemeente continu aandacht is voor gehandicapte inwoners. Aandacht voor mensen met een handicap wordt op die manier vanzelfsprekend of zo men wil, deel van het DNA van de gemeentelijke organisatie’.

‘Wij stellen voor om deze manier van co-creëren stapsgewijs in te voeren. We zouden kunnen beginnen met de toegankelijkheid van de openbare ruimte en openbare gebouwen. Na hiermee ervaring te hebben opgedaan kunnen achtereenvolgens de andere beleidsterreinen worden opgepakt. Daarmee zou de gemeente meteen ook voldoen aan de verplichting te gaan werken met een jaarlijks te actualiseren Lokale inclusieagenda’.