De vorige verkiezingen: de partijen kwamen met plannen en beloften zonder financiële onderbouwing en toelichting hoe alles gerealiseerd moet worden. Ze hebben gewoon maar wat geroepen.

We weten hoe het uitpakte: niets anders gerealiseerd dan schade; zowel financieel als feitelijk. Kan ook niet anders, het zijn politici op gemeenteniveau. Een enkele idealist daargelaten, politicus op dit niveau word je niet als je iets kunt. Dan heb je een goede baan. Die zijn er dus niet voor de inwoners. Die zijn er voor zichzelf.

Vooruitlopend op de verkiezingen in maart hanteren de partijen en de mensen die de partijen vormen weer precies dezelfde strategie. Veel beloven, niets onderbouwen of aangeven hoe e.e.a. in de praktijk gebracht kan worden. Dat kan ook niet, want dat kunnen ze niet. Het zijn politici nietwaar? Doen alsof ons geld verantwoord en ten dienste van de gemeente wordt besteed. Maar in werkelijkheid aan de kosten, veroorzaakt door gemaakte fouten te dekken. Oplichting dus. In het bijzonder door wethouders die die kosten veroorzaakten. Er kan niet genoeg voor gewaarschuwd worden.

Verraden werden we ook. In het bijzonder door gemeenteraadsleden. Die kozen we om ons te vertegenwoordigen, om het bedrieglijke college te controleren. Deden ze niet. Maar dan ook helemaal niet. Zelfs niet toen, zoals hier regelmatig aan de orde kwam, de Raad van State een opdracht gaf in actie te komen. Sterker nog, toen het gerommel van de wethouder m. b. t. de Julianabaan meer en meer onder de aandacht kwam, stelden zij wéér geen vragen en gingen akkoord met financieel niet onderbouwde plannen. Van controle geen sprake. Ze kozen voor de belangen van de wethouder.

Het is duidelijk dat men niet weet wat controle inhoudt. Vragen stellen is niet hetzelfde als controleren. Afwachten of, en hoe volledig de vragen worden beantwoord ook niet. Antwoorden, ongeacht de relevantie accepteren evenmin. Er moeten vóóraf zorgvuldig gemotiveerde plannen van de wethouders geëist worden. Plannen waaruit het gemeentelijk (!) belang blijkt. Met een zorgvuldige financiële onderbouwing. Een onderbouwing die nagerekend kan worden en waarvoor aangetoond wordt dat er een budget voor is dat niet beter aan iets anders besteed kan worden. Geen schattingen en andere slagen in de lucht. En als er ook maar iets niet nauwkeurig is aangegeven of ontbreekt: afwijzen. Nu is er sprake van taakverwaarlozing en puur verraad van de kiezer.

Aan de gepresenteerde plannen van de politieke partijen zien we dat voor de verkiezingen in maart weer dezelfde strategie van lukraak beloven is gekozen. Straks zien we ongetwijfeld weer vriendelijk lachende, flyerende partijmensen die onder het motto ‘geef het volk brood en spelen’ waarschijnlijk wat goedkope chocoladereepjes uitdelen om stemmen te kopen. Dat is het niveau. Trappen we er wéér in?

Trappen we er weer in? Want als wij er weer intrappen, krijgen wij dezelfde ellende en zij hun zin. Eigen schuld. Dat wel.

We halen een paard van Troje binnen. (Het paard van Troje is een van de bekendste verhalen uit de Griekse mythologie. Het vertelt hoe belegerende Grieken erin slaagden om Troje binnen te dringen door zich te verstoppen in een reusachtig houten paard, dat door de nietsvermoedende inwoners van Troje binnen de stadsmuren werd gehaald. Het voor een gewenste zaak die ergens wordt binnengehaald, maar waarin een ongewenste lading is verborgen. De ontvangers bewerkstelligen argeloos hun eigen ondergang.` Vrij naar: https://nl.wikipedia.org/wiki/Paard_van_Troje ) Dan werken we dus argeloos aan onze eigen ondergang door het wéér binnenhalen van oplichters en verraders.

Want daar zit het grote probleem. We kunnen van projectontwikkelaars zeggen wat we willen, maar ze zijn wel duidelijk: wij willen alles en dat gaan jullie betalen. Wij de voordelen, jullie de nadelen. En wij worden wel gesteund door politici. Wij wel, jullie niet.

Bij politici is het anders. Die zijn niet duidelijk, maar sluw. Dat is een overlevingsstrategie om gebrek aan slimheid te verbergen en toch in het pluche te blijven. Stiekem manipuleren, wetende dat te veel mensen niet voordenken maar nadenken en daarmee dus altijd te laat zijn. Veel beloven dus. Veel vage plannen tonen. Dan hebben ze de klappen al gekregen voor dat ze het doorhebben. Schreeuwen en brullen is voor hen dan te laat om nog invloed uit te kunnen oefenen. En als de verkiezingen achter de rug zijn, gaan de politici weer hun eigen gang. Hè, hè, weer vier jaar rust.

En zo verwildert (aan wiens naam doet dit woord mij nou toch denken..?) de samenleving. En zo wordt alles steeds botter, gemener, egoïstischer en slechter. Onlangs verscheen het boek `Wat vrijheid van je vraagt` van jurist en filosoof Jurriën Hamer. Daarin pleit hij voor liberalisme mét plichtsbesef. Iets voor wethouder Van Eekelen. Ze heeft nog even tijd om het te lezen. Maar ze is waarschijnlijk te druk om het volgende winkelcentrum te vernielen.

Blijft de burgemeester. Die voldoet aan alles wat we niet willen, wat niet hoort, aan wat verwerpelijk is. Maar die wordt niet gekozen. Op een dag wel herkozen. Of niet. Dat hangt af van wat voor een gemeenteraad er dan zit. Weer gekozen verraders? Trappen we er wéér in?

(Carlo Wagenmans)