Toegegeven, het zal niet makkelijk zijn als je burgemeester bent in een gemeente waar je de problemen en dus je taken niet aankunt. Als je als lichtgewicht voor zware problemen komt te staan.

Als je grote buurgemeente met je speelt als een kat met een gevangen muis en de eigenaar van een groot winkelcentrum, je baas, je de opdracht geeft de openbare orde niet te handhaven en je dus steeds minder ter zake doet;

Als je wat schrijft, of dat een blogje is of een nieuwjaarstoespraak waar je naar eigen zeggen al negen keer eerder op hebt geoefend, het commentaar erop neerkomt dat je dat eigenlijk beter door een taalarme (helaas zijn de meesten dat) middelbare scholier had kunnen laten doen en er van je geloofwaardigheid niets over blijft;

Als de inwoners vrijwel alle vertrouwen in de wethouders en de gemeenteraad, die je allebei had moeten voorzitten, hebben verloren;

Als veel inwoners van die gemeente dan ook nog uitspreken dat ze je niet moeten of (anders dan bij je voorgangers) zelfs ronduit onsympathiek vinden, zou je denken dat je het moeilijk hebt. Dat je je schaamt.

Dat zou iedereen denken. Normaal is dat zo. Bij Martijn Vroom niet. Moraal, fatsoen en verbinding zoeken zijn waarden, hij weet vast zeker dat hij dat zo ergens heeft gehoord, waartoe je anderen oproept. Anderen. Dan blijft er voor hem tijd over om bijvoorbeeld soldaatje te spelen en zich op onze kosten te laten vervangen door degenen waar hij geen grip op kreeg. Hij is vol van zichzelf en slaat zich op de borst voor zijn grootse prestaties. De wereld volgens Martijn Vroom.

Inmiddels is Martijn Vroom letterlijk en figuurlijk een karikatuur van een burgemeester geworden. Dat heeft hij helemaal zelf veroorzaakt.

(Katja van der Wal)