Vandaag neem ik u mee naar de afgelopen gemeenteraadsvergadering. De fractie “Aandacht voor Leidschendam-Voorburg” diende energiek vier werkvoorstellen in. Een dergelijk voorstel heet motie.

Moties moeten worden voorgelezen, anders hebben ze geen geldige werking. De indienster, die toch al krap in de spreektijd zat als eenpersoonsfractie, werd echter systematisch in de rede gevallen (geïnterrumpeerd)  door andere fracties. Soms zelfs nog voordat het eerste woord van de motie was uitgesproken. Door de overdaad, de samenhang en de intonatie van de interrupties werden de echte bedoelingen ervan duidelijk. Een typisch geval van wat tegenwoordig “oude politiek” werd genoemd.

De spreekster van Aandacht L-V hield ondertussen manmoedig of hier beter gezegd vrouwmoedig stand. Die liet zich niet van de wijs brengen, pareerde de aanvallen beknopt en sprak de moties uit. Die waren overigens de moeite van het kennisnemen waard.

Interrupties zijn ondingen. Ze lenen zich voor onzuivere bedoelingen en zetten verhoudingen nodeloos op scherp. Meer dan één gemeenteraadslid heeft me in de afgelopen jaren met een grijns en een eufemisme (’tactische wending’ , ‘stimulerend bevragen’) de onzuivere inzet van het middel benoemd. Nu had ik dat zelf ook wel door – ik ben niet blind. Het is dit soort onoprechtheid dat de politiek van de samenleving vervreemdt.

Helaas (en op dit punt zeg ik helaas) heeft de landelijke overheid het aan de gemeenteraden overgelaten de eigen werkwijze in te richten. Als het aan mij ligt, vervalt het systeem van interrupties of wordt het zwaar ingeperkt. Inhoudelijke argumenten behoren in een eigen betoog. In weinig landen kent men ook dit systeem van interrumperen. Misschien is Nederland zelfs het enige.

(P.Baak)