Wie vanaf Wassenaar de tunnel inrijdt in de richting van onze ‘mooie groene gemeente’ komt een grappig samenraapsel van Haagse borden tegen. Een snelheidsbeperking van maximaal 70 kilometer per uur. Aan beide wegkanten aangegeven. Het kan beter 20 meter verderop, als je de bocht op de onoverzichtelijke asfaltvlakte hebt voltooid, maar ze staan hier nu eenmaal achter de bocht. Ook vlak achter de bocht: een strijdige beperking van 50 kilometer, en om het helemaal op te toppen: een volledige geslotenverklaring erbij. Verderop in het traject is er nog meer verwarring met verschillende maximum snelheden/aanduidingen tegelijkertijd.

Ik moest er wat om gniffelen. Het openbaar bestuur in de bocht, letterlijk en figuurlijk. Totdat ik bedacht dat het een aardige beeldspraak is voor de verhouding van overheid tot burger. De overheid geeft informatie, veel zelfs. Je moet het wel zelf uitzoeken. Veel strijdige informatie, meer dan eens, en dan moet je het helemaal zelf uitzoeken. De overheid is zich van geen kwaad bewust, zij geeft immers informatie, niet dan?

De samenleving zegt dat ze er niet meer mee overweg kan, en de overheid antwoordt met nog meer informatie; partnerwebsites die er herhaald uitliggen wat met droge ogen ontkend wordt, wetten, regelingen, regelingen bovenop regelingen, een extra ad-hoc loket, waar gek genoeg zelfs papieren post zoekraakt; een onverstaanbare helpdesk gerund door een thuismoeder met krijsende baby op de achtergrond, en als klap op de bureaucratie een volgend telefoonnummer: “tuut tuut tuut…”.

Het is nauwelijks meer mogelijk vertrouwen te hebben in de overheid. Dat speelt ook lokaal. Gelukkig zie ik in deze verkiezingsdagen toch wel aandacht voor knelpunten die in het dagelijkse leven op inwoners (gewone mensen bedoel ik dan) afkomen. Dan moet je denk ik bij de kleine fracties zijn. Daar reken ik dan maar op…

(P.Baak)