Verkiezingen deel 2

Als het gaat om de lasten voor inwoners, is de kans groot dat vooral de OZB eraan moet geloven. Bij partijen als GroenLinks en PvdA zijn de ‘sterkste schouders’ hierbij de geliefde ledematen.

En dan hebben we nog het heilige onderwerp parkeren. Vrij parkeren was ooit onaantastbaar, maar inmiddels ligt het voorzichtig op de politieke snijtafel. Met de drukte rond de Mall en de parkeerproblemen in Den Haag is het slechts een kwestie van tijd voordat hier serieus aan gesleuteld gaat worden.

Toekomstgericht denken lijkt echter niet altijd de sterkste kant van het gemeentebestuur.

Neem het Damcentrum, een regelrechte coalitieplaag. Dat dossier sleept al jaren voort en is uitgegroeid tot een klassiek voorbeeld van bestuurlijke onhandigheid. Partijen struikelen over elkaar heen met halfbakken oplossingen uit de achterkamer. Samenwerken lijkt soms minder belangrijk dan politieke punten scoren.

Ook het betaald parkeren bij de Mall is zo’n dossier. De hele Mall heeft alles weg van een in de watten gelegd prestigeproject. Eerst worden er allerlei afspraken gemaakt met de directie, vervolgens staan er tijdens de bouw al vrolijk slagbomen en parkeerautomaten klaar. En nu blijkt dat de gemeente zichzelf behoorlijk klem heeft gezet. De vraag of de Mall moet meebetalen aan de verkeersproblemen die ze mede veroorzaakt, is inmiddels een heet hangijzer.

En dan is er nog de Vlietlijn. Ook zo’n ingewikkeld project waarbij de gemeente opvallend weinig spierballen toont richting de grote buur Den Haag. De ervaringsdeskundige bewoners van Voorburg-West, die al vanaf het begin hun zorgen uitten, werden daarbij in de afgelopen jaren grotendeels genegeerd. Dit ondanks hun constructieve bijdrage aan alternatieve plannen.

De huidige coalitie vindt ondertussen dat ze het eigenlijk best goed hebben gedaan. Hun slogan was: Verbinden – Vertrouwen – Vooruitgang.

Alleen is dat een wat vreemde volgorde. Vertrouwen ontstaat meestal vóórdat je mensen probeert te verbinden. Misschien verklaart dat wel waarom het vertrouwen van inwoners inmiddels een

historisch dieptepunt heeft bereikt. Burgerparticipatie was een speerpunt, maar bleek in de praktijk vooral een mooi woord en zo je wilt een holle kreet.

De VVD speelde het spel ondertussen slim. De gevoelige dossiers – wonen en infrastructuur – werden ondergebracht bij GBLV. De wethouders van die partij stapten daar vol enthousiasme in… en bleken vervolgens midden in de fuik te zitten. Hun onmacht en impopulariteit werd pijnlijk zichtbaar.

Ondertussen loopt GBLV opvallend vaak keurig aan de leiband van de VVD, terwijl ze juist zeggen voor de burger te staan. Dat spanningsveld wordt in de raad niet altijd even subtiel zichtbaar.

D66 probeert intussen het groene ideaal te verwezenlijken en de auto wat terug te dringen. Alleen botst dat regelmatig met de realiteit van inwoners die gewoon naar hun werk moeten. Ideologie en praktische haalbaarheid blijken soms lastige partners. De tegenstelling in ambitie en resultaten geven het voortbestaan van deze coalitie niet bepaald een vrolijk vooruitzicht.

Wordt morgen vervolgd.