Mening
Minks wekelijkse column: Out-fit

Ben een beetje met mezelf aan de gang, een geheel nieuwe kledinglijn opgedrongen door wat bezoeksters van het café, die vonden dat het eeuwige witte T-shirt echt niet meer kon. Voor mij was het goed genoeg, net als Einstein, ook een denker op niveau, met zijn pakken, elke dag dezelfde, wel telkens een schoon natuurlijk, scheelt een hoop geprakkiseer op de nuchtere maag.

Neen, het moest fleuriger en trendy, Miranda ging los op Zalando en hoe, shirts met bloemen, broeken met bindkoord en sleutelketting. Aanvankelijk was ik mezelf kwijt en was opgezadeld met een pompeuze pias, maar toch, na de broodnodige complimenten kwam ik erachter dat niet de kleren maar ikzelf de man maakte.

Dan maar meteen nieuwe schoenen ook, de bouwerijkistjes met stalen neuzen hadden hun langste tijd wel gehad, het afscheid viel zwaar, dit was de genadeslag voor het ‘Den Ouden Mink’ imago. De hunkering naar hoge, witte gympies was al een poosje aanwezig, ik had ze voor het laatst gedragen in de tijd dat ik nog tongend op tochtige schoolpleintjes stond na een bezoek aan de disco.

Het vrije gevoel dat een paar simpele, soepele gympies op kunnen roepen verraste zeer, ik voelde me jaren jonger, brutaler, puber slungel tegendraadser….. en ja, zelfs iets ondeugender.

Op de Nep-Harley is het nog ff wennen: deze spierwitte noboklappers op de gitzwarte treeplanken, ’t zijn geen beste motorschoenen, dat is wel waar ik bezorgd over ben, tijdens die schoolpleintijd lag ik over dat soort dingen echt niet wakker, iets van jeugdige onbezonnenheid.

Nu, na een paar dagen dragen zijn ze nog steeds smetteloos wit, ,,voor hoe lang nog”, hoor ik u zeggen, nou dat kan ik u vertellen: zeer kort. Hoewel ik behoedzaam vlekken, krassen en schrappen tracht te voorkomen, zijn dit soort gebruikssporen onvermijdelijk. Misschien wel beter ook, dat mijn Out-fit maar in rap tempo mag inslijten en ik weer snel mijn eigen vernieuwde zelf zal zijn.

(Tekst: Mink Out. Meer: www.conck.nl)