In juridische zin betekent het woord claim een vordering tot schadevergoeding.

Dezer dagen werd bekend dat Metterwoon vastgoed een claim van zo’n 20 miljoen euro bij de gemeente wil neerleggen als het plan tot grootschalige renovatie van winkelcentrum Julianabaan in Voorburg wordt doorgezet.

De renovatie is omstreden, om het mild uit te drukken. Niemand wil het, behalve de bewoners van het Raadhuis. Lees: B&W onder leiding van verantwoordelijk wethouder Astrid van Eekelen (VVD).

Ze wordt gesteund door een ingehuurd projectteam bestaande uit twee mensen van Arcadis (ontwerp, engineering, advies), twee mensen van Rijnboult (architecten), één persoon van De Plekkenmakers (helpen ruimtelijke opgaven te realiseren) en iemand van Realfort (vastgoedadviseurs). Dit alles onder leiding van ambtelijk opdrachtgever Carl de Koning.

Overigens is de betrokkene van Realfort een bekende van de gemeente: Teun Koek, voormalig project-directeur van de Mall. En als zodanig een frequente gesprekspartner van wethouder Van Eekelen. Maar dit terzijde.

Metterwoon heeft zo’n 80 procent van alle vastgoed op de Julianabaan in handen. Met andere woorden: zonder medewerking van dit bedrijf kan de gemeente bitter weinig.

Eind 2025 dreigde de raadsman van Metterwoon,  mr. Raymond de Mooij, al eens met rechterlijke stappen mocht de gemeente de Julianabaanplannen doorzetten. Hij deed dat in een beraad met gemeenteraadsleden. Die toonden zich echter Oostindisch doof. Net als mevrouw Van Eekelen. Gewoon doorgaan, luidde het devies.

In 2020 dreigde een plan voor de bouw van zo’n 300 woningen in landgoed Schakenbosch in Leidschendam politiek te sneuvelen. Schakenbosch b.v. dreigde meteen met een claim van 14 miljoen euro mocht zulks het geval zijn.

Het dreigement werkte. De politiek draaide soepel bij (B&W versterkte de meerderheid in de gemeenteraad door toetreding van GroenLInks tot het college waarbij die partij meteen de bezwaren tegen het plan inslikte) en de bouw kon starten.

Een gemeente die geen eigen grond- en bouwbeleid heeft, en geen kennis/kunde is overgeleverd aan projectontwikkelaars, investeerders en bouwers. Die hebben de feitelijke macht. Een gemeente kan wat voorwaarden aan hun projecten stellen (groen, sociale woningen) maar meer niet. Bij te hoge eisen haakt de onroerendgoed wereld af, en vindt er geen woningbouw plaats. En dat mag natuurlijk niet in een tijd van woningnood.

Hoezeer claims, of het dreigen ermee, werken bleek onlangs toen B&W zelf een berekening maakten over een mogelijke claim van ontwikkelaar DLR en pachter RCV indien de gemeenteraad de bouw van 222 recreatiewoningen in Vlietland zou blokkeren. 25 tot 35 miljoen euro zou het prijskaartje zijn.

Het claim-verhaal kwam kort voor de gemeenteraadsverkiezing naar buiten, op een moment dat duidelijk was dat de bouw het voornaamste item in de strijd om de gunst van de kiezers was. Mogelijk zelfs bepalend voor de stemkeuze. Een angstbeeld voor VVD en GBLV, coalitiepartijen en beiden voor de bouw.

Dat de berekening aan alle kanten rammelde (een gespecialiseerd bureau kwam op 10,5 miljoen euro, red.) deed even niet ter zake. Het ging om het angstbeeld. Met name door de toevoeging dat betaling van de claim ertoe zou leiden dat er veel minder leuke dingen voor de inwoners gedaan konden worden.

Zoals bekend willen VVD, GBLV en D66 met z’n drieën als coalitie door; Vlietland of geen Vlietland, claim of geen claim.

Terug naar Metterwoon. De te vormen coalitie kan de claim niet afdoen met de tekst ‘we laten ons niet chanteren’. Men bediende zich zelf immers bij Vlietland van hetzelfde middel om de kiezer onder druk te zetten.

Er zal dus niet veel anders opzitten dan met Metterwoon gaan praten en zien wat er nog van het plan-Julianabaan te redden valt. Gezichtsverlies is in elk geval niet meer te voorkomen. Dat is er al. Eigen schuld, dikke bult.