Ik lees Vlietnieuws bijna altijd als eerste nieuwsbron. Omdat het meestal de enige plek is waar je leest wat er werkelijk gebeurt in onze gemeente. En vooral in onze lokale politiek. Onafhankelijk. Ongefilterd. Zonder bestuurlijk sausje. Zonder dat het eerst door de molen is gegaan van: hoe krijgen we dit zo onschuldig mogelijk naar buiten?

En dat is precies waarom Vlietnieuws zo belangrijk is. Veel zaken weten wij als bewoners anders gewoon niet. Niet op tijd. Niet volledig. Niet goed geduid. En zeker niet met díe kritische vragen erbij die gesteld moeten worden.

Vlietnieuws zit erbovenop. Juist als het ongemakkelijk wordt. Juist als bestuurders, ambtenaren en politieke kringetjes liever zelf bepalen welk verhaal naar buiten komt. Juist als informatie niet wordt gedeeld, maar beheerd. Gedoseerd. Vertraagd. Net anders verpakt.

En ja, natuurlijk steekt dat bij hen. Onafhankelijke journalistiek steekt altijd bij mensen en organisaties die liever geen pottenkijkers hebben. Zeker lokaal, waar iedereen elkaar kent, belangen dicht op elkaar zitten en de buitenkant vaak belangrijker is dan de werkelijkheid.

Daarom vind ik het bericht van de redactie zo pijnlijk. Want ik begrijp het.

Iedereen wordt ouder. Energie is niet eindeloos. En tien jaar lang bijna dagelijks lokaal nieuws brengen, zonder subsidie, zonder grote redactie, zonder comfortabele bescherming, dat is niet zomaar een vrijwilligersklus.

Dat is werk. Dat is volhouden. Dat is telkens weer trekken en duwen om informatie te krijgen die gewoon beschikbaar zou moeten zijn. En dat vechten om normale informatie. Om antwoord. Om feiten. Om niet afgescheept te worden met vaagheden, vertraging en bestuurlijke rookgordijnen — dat is uiterst vermoeiend.

Ik kan bijna niet uitleggen hoeveel ik Vlietnieuws zou missen als het verdwijnt of veel minder wordt. Niet alleen als nieuwsbron. Maar als tegenwicht. Als geheugen. Als de digitale plek waar wordt opgelet en doorgevraagd. In een tijd waarin mensen steeds vaker afhaken, waarin lokale politiek voor veel inwoners te moeizaam, te technisch of te ondoorzichtig wordt gemaakt, is zo’n onafhankelijke bron geen luxe. Die is noodzakelijk.

Dus ja. Ik hoop heel erg dat Vlietnieuws blijft. In welke vorm dan ook. En als dat niet meer vanzelfsprekend kan, zegt dat niet zeker niet alles alleen over de redactie. Dan zegt dat ook iets over de staat van openbaarheid, lokale journalistiek en persvrijheid. En die staat is, zacht gezegd, belabberd.

(Philippine Hohage)