GBLV noemt in een op 10 september in Vlietnieuws geciteerde ‘Raadsflits’ het besluit van een meerderheid van de PRO-leden om het coalitieakkoord niet te steunen ‘wensdenken’ en verwijst naar de juridische werkelijkheid en een mogelijke schadeclaim van €35 miljoen.

Maar laten we de feiten wel compleet houden. Een meerderheid van de gemeenteraad heeft zich vlak voor de verkiezingen uitgesproken voor een open en groen Vlietland zonder recreatiewoningen. Het huidige bestemmingsplan bevat inderdaad een bouwmogelijkheid, maar dat betekent niet dat de gemeente verplicht is om het bouwplan van DLR te realiseren of dat iedere poging om tot een andere oplossing te komen automatisch een dergelijk enorm bedrag kost.

Dat bedrag is bovendien geen vaststaand feit, maar een door het inmiddels demissionaire college van B&W zelf berekende maximale schadeclaim op basis van aannames en keuzes. Misschien is die berekening wel boterzacht. De Johan van Oldenbarnevelt Stichting, expert in bestuurlijk schadevergoedingsrecht, kwam een paar jaar geleden op een claim van nog geen 10 mln euro uit. Het presenteren van €35 miljoen als een vaststaand gegeven lijkt mij óók een vorm van wensdenken.

En waarom is de meest voor de hand liggende politieke route de afgelopen vier jaar nauwelijks benut? De provincie is niet alleen bevoegd gezag, maar ook eigenaar van de grond. Waarom zou gemeente samen met provincie niet onderzoeken hoe het bouwplan kan worden afgeblazen en hoe Vlietland als prachtig open en groen gebied voor toekomstige generaties behouden kan blijven?

Dat is geen wensdenken. Dat is politiek.

En er is nog iets. De druiven zijn kennelijk zuur. GBLV wilde kennelijk maar al te graag de gemeente opnieuw samen met de VVD besturen. Met wie er maar wil aanschuiven voor een meerderheid. De poging om samen met VVD en PRO een coalitie te vormen is uiteindelijk niet gestrand op een juridisch feit, maar op een politieke keuze van de PRO-leden. Die leden hebben met 28 tegen 25 het akkoord afgewezen. Ik was een van die tegenstemmers. Uit overtuiging.

Dat besluit verdient respect, ook als GBLV het er niet mee eens is.

De vraag is dus niet wie er aan wensdenken doet. De echte vraag is: hebben we de politieke moed om samen met de provincie te zoeken naar een oplossing die Vlietland open en groen houdt?

Ik kies voor het laatste.

(Sander Wennekers)