Laten we met een ‘eigen’ nieuwtje beginnen; Vlietnieuws bestaat 10 jaar. Een decennium van lokale nieuwsvoorziening, zo objectief als menselijk mogelijk. Een vrijwilligersproject, verzorgd door mensen, journalisten, die het ook zonder vergoeding belangrijk vinden hun medemensen te informeren over zaken die van belang/van invloed kunnen zijn voor hun leefwereld. Idealisten? Misschien. Hobbyisten? Maar dan wel omdat hobby gelijk is aan beroep.

Heeft Vlietnieuws een plek veroverd in het lokale medialandschap? Wij denken van wel. En dat zonder compromissen aan te gaan. Geen afhankelijkheid van subsidies, geldschieters of anderen die via hun steun hun eigen belangen willen dienen. Volkomen onafhankelijk.

Die onafhankelijkheid steekt ook menigeen. De bewoners van het Raadhuis en de aanpalende gebouwen voorop: B&W en de ambtenaren. Men heeft geen ‘vat’ op Vlietnieuws. Kan de berichten niet sturen in een door hen gewenste richting. Niet ‘inkleuren’.

In den beginne trachtte men het nog met eisen tot rectificatie. Doch nadat Vlietnieuws bewijs verlangde voor de zogenaamde foutieve informatie hield men daar mee op. En werd gestart met een reeks van andere tegenmaatregelen.

Zoals: antwoorden op vragen vele dagen laten liggen; vage en ontwijkende antwoorden op vragen die noopten tot vervolgvragen (en meer vertraging); geen antwoord geven omdat er ‘inmiddels’ vragen vanuit de gemeenteraad waren gesteld die voorrang hadden; het afkappen van antwoorden onder het mom dat ‘alles’ al was meegedeeld.

Maar er was meer. Het ‘begeleiden’ van Vlietnieuws op informatiebijeenkomsten door gemeenteambtenaren; het verspreiden van foto’s van Vlietnieuws-medewerkers onder ambtenaren; het delen van privégegevens van Vlietnieuws-medewerkers, het waarschuwen van derden die met Vlietnieuws samenwerkten dat toch niet te doen; het geheim houden van informatiebijeenkomsten om te voorkomen dat Vlietnieuws er kwam; het niet uitnodigen van Vlietnieuws voor informatiebijeenkomsten.

En dat is nog niet alles. Het tegenover derden binnen en buiten de politiek zwart maken van Vlietnieuws; het gemeenteraadsleden onder druk zetten geen zaken met Vlietnieuws te doen; de griffie (secretariaat van de gemeenteraad) verbieden contact met Vlietnieuws te hebben; intimiderende telefoontjes; het schermen met juridische procedures; het boycotten van Vlietnieuws c.q. het dreigen met het verbreken van de ‘relatie’.

Wellicht onnodig te melden dat de niet nadenkende, lees goedgelovige, gemeenteraadsleden (de meesten werken zelf voor de overheid of semi-overheid) braaf meededen aan de anti-Vlietnieuws-campagne. Jawel, de door u gekozen volksvertegenwoordigers die er juist voor op zouden moeten komen dat u ongekleurd nieuws over het wel en wee in uw eigen woonplaats, krijgt. Maar nee, achter gesloten deuren werd er vergaderd hoe Vlietnieuws aan te pakken. Doodzwijgen werd de nieuwe mores.

Meningsvrijheid is een groot goed. Staat zelfs in de Grondwet. Net als persvrijheid. Helaas schijnt menigeen in een zogenaamde ‘machtspositie’ dat te zijn vergeten als de gegeven mening of hetgeen geschreven wordt, niet strookt met hun eigen gedachten, meningen, beleidsintenties, politieke spelletjes. En als een medium niet klakkeloos doet aan knip-plak van aangeleverde teksten, doch er een kritische blik op werpt om vervolgens naar bevind van zaken te handelen.

Lokale politiek is voor Vlietnieuws een voornaam item. Net als het beleid van instanties, instellingen, buurgemeenten en provincie voor zover dat effect heeft, of kan hebben, op het leven van de inwoners van Leidschendam-Voorburg.

Daarnaast bieden wij inwoners een platform hun mening te uiten. En mogen columnisten periodiek hun gedachten over een bepaald onderwerp ventileren.

We besteden ook aandacht aan zaken als cultuur, sport, business, recreatie, evenementen, bijeenkomsten en wat dies meer zij. Alleen zijn we daarbij afhankelijk van partijen die informatie aanleveren. De menskracht ontbreekt er zelf achteraan te gaan, ook al omdat het gratis moet.

Het woord menskracht viel. Tien jaar lang een ‘dagblad’ maken is niet eenvoudig. Zeker niet als het bestand aan personen die er aan willen meewerken naar de standaard die wij willen hanteren, alleen maar afneemt.

Dus komt de vraag op: is het de inspanning nog wel waard? Is de prijs niet te hoog (geworden)? Wat is de waarde nog van onafhankelijke, serieuze journalistiek daar waar de mens steeds minder tijd neemt zich te verdiepen in zijn of haar omgeving? En de afkeer van nieuws en politiek alleen maar toeneemt. Net als het zich terugtrekken in de eigen ‘ik-bubbel’. Het collectief bestaat niet meer.

Vlietnieuws neemt daarom een time-out om de balans op te maken. Een retraite; een herbezinning. Vanaf 1 juli zal de site er daarom qua inhoud anders uit gaan zien. Minder kopij; onregelmatiger. Dus niet meer x-berichten standaard voor 07.00 uur.

Het geeft ook u, volgers en aanhangers van Vlietnieuws, de gelegenheid na te denken wat u van de site wil/verwacht. Hoe u met het nieuws omgaat. Wat u echt belangrijk vindt. Als u uw mening doorgeeft via info@vlietnieuws.nl zou ons dat kunnen helpen bij onze overwegingen. En, bij publicatie, mogelijk ook anderen tot nieuwe inzichten brengen.

Na de zomer willen wij kenbaar maken maken wat er nog op beide schalen van de balans ligt en naar welke kant de balans is doorgeslagen. Het wordt een mooie zomer.

De redactie.

(Deze bijdrage wordt meerdere keren gepubliceerd)